Duyan kulakları değil, güçlü iradesiyle yarışıyor

İşitme engelli sporcular için atletizm yalnızca fiziksel bir mücadele değil, aynı zamanda farklı bir odaklanma gerektiriyor. Şükrü Özçelik de pistteki başarısını görsel refleksleri, yüksek konsantrasyonu ve disiplinli çalışmasıyla yakalıyor. Özellikle saniyelerin belirleyici olduğu kısa mesafe yarışlarında çıkış anları ve tempo kontrolü büyük önem taşırken, genç sporcu bu zorlukları aşarak rakiplerinin önüne geçmeyi başarıyor. Onun hikayesi, sadece bir madalya başarısı değil; engellerin doğru çalışma ve inançla aşılabileceğinin de bir göstergesi olarak değerlendiriliyor.

Adana’dan Hannover’e uzanan büyük istikrar

Doğuştan işitme engelli olarak hayata başlayan Şükrü Özçelik, seslerin olmadığı dünyasında adımlarının gücüyle kendi hikâyesini yazıyor. İzmir Büyükşehir Belediyesi Spor Kulübü’nün genç atleti, Almanya’da düzenlenen İşitme Engelliler Gençlik Olimpiyatları’nda kazandığı altın ve gümüş madalyayla Türkiye’nin gururu oldu. Henüz 15 yaşında olan Şükrü, pistteki başarısıyla geleceğin dünya yıldızları arasında gösteriliyor. Hayata birçok insanın karşılaştığından farklı bir mücadeleyle başlayan Şükrü Özçelik, bugün milyonların alkışladığı bir başarı hikâyesinin başrolünde yer alıyor. Doğuştan işitme engelli olan genç atlet, duyamadığı seslerin yerine azmini, disiplinini ve mücadele gücünü koyarak atletizm pistlerinde adını duyurmayı başardı. İzmir Büyükşehir Belediyesi Spor Kulübü formasıyla yarışan Şükrü, 17-23 Ağustos tarihleri arasında Almanya’nın Hannover kentinde gerçekleştirilen İşitme Engelliler Gençlik Olimpiyatları’nda U16 kategorisinde mücadele etti. Genç sporcu, 300 metrede tüm rakiplerini geride bırakarak altın madalyaya uzanırken, 800 metrede de ikinci olarak gümüş madalya kazandı.

Sessiz dünyadan olimpiyat kürsüsüne

Şükrü Özçelik’in hikâyesi, yalnızca bir spor başarısından ibaret değil. Doğuştan işitme engelli olarak dünyaya gelen genç atlet, küçük yaşlardan itibaren karşılaştığı zorlukları sporla aşmayı öğrendi. Atletizm onun için yalnızca bir yarış alanı değil, kendini ifade ettiği bir dünya oldu. Pistte rakiplerinin seslerini duyamasa da kendi ritmini, adımlarının gücünü ve hedeflerine olan inancını kullanarak mücadele etti. Kısa mesafede hızını, orta mesafede ise dayanıklılığını ortaya koyan Şükrü, aynı turnuvada iki farklı branşta madalya kazanarak ne kadar özel bir yeteneğe sahip olduğunu gösterdi.

Rakipleri duydu, Şükrü hissetti

Atletizmde özellikle kısa mesafe yarışlarında saniyelerin hatta saliselerin büyük önem taşıdığı biliniyor. Yarış başlangıcındaki reaksiyonlar, tempo kontrolü ve rakibin hareketlerini takip etmek sporcular için kritik noktalar arasında yer alıyor. İşitme engelli bir sporcu olarak Şükrü Özçelik, bu zorlukları farklı yetenekleriyle aşmayı başardı. Görsel refleksleri, konsantrasyonu ve pist farkındalığı sayesinde rakipleriyle aynı çizgide mücadele eden genç atlet, özellikle 300 metredeki performansıyla dikkat çekti. Onun başarısı, yalnızca hızlı koşmasından değil; karşısına çıkan engelleri farklı yöntemlerle aşabilmesinden kaynaklanıyor.

Adana’dan Hannover’e uzanan istikrar

Şükrü Özçelik’in Almanya’daki başarısı tesadüf değil. Genç atlet, Hannover’deki yarışlardan önce Türkiye İşitme Engelliler Milli Takımı seçmelerinde de önemli dereceler elde etti. Adana’da gerçekleştirilen seçmelerde 300 metreyi 39 saniyede, 800 metreyi ise 2 dakika 14 saniyelik dereceyle tamamlayan Şükrü, her iki branşta da Türkiye birincisi olmuştu. Genç sporcu, uluslararası arenada da aynı istikrarı sürdürerek 300 metrede altın, 800 metrede gümüş madalya kazandı. Hem sürat hem dayanıklılık isteyen iki farklı mesafede aynı turnuvada başarı yakalaması, atletizm çevrelerinde dikkat çeken bir performans olarak değerlendirildi.

Başarının arkasında büyük emek var

Şükrü Özçelik’in yükselişinde ailesinin desteği ve antrenörü Levent Ateş ile yaptığı çalışmalar önemli rol oynuyor. Genç atletin başarısının arkasında yalnızca yetenek değil, uzun yıllara yayılan disiplinli bir çalışma süreci bulunuyor. Antrenmanlarda gösterdiği kararlılık ve hedeflerine bağlılığı, onun gelecekte daha büyük başarılar elde edebileceğinin işareti olarak görülüyor. Şükrü’nün hikâyesi, ailesi ve antrenörünün desteğiyle büyüyen bir spor yolculuğunun da örneği.

Hedef dünya sahnesinde kalıcı olmak

Henüz kariyerinin başında olan Şükrü Özçelik’in önünde uzun bir yol bulunuyor. Genç yaş avantajı sayesinde fiziksel gelişimini sürdürmesi beklenen milli atletin öncelikli hedefleri arasında U18 ve U20 kategorilerindeki uluslararası organizasyonlarda başarı elde etmek bulunuyor. Şükrü’nün 300 metrede gösterdiği hız, gelecekte 400 metre branşında da önemli dereceler elde edebileceğinin sinyallerini veriyor. 800 metredeki performansı ise dayanıklılık tarafındaki gelişimini ortaya koyuyor. Büyükler kategorisindeki dünya şampiyonaları ve Deaflympics hedefleri için önünde gelişim süreci bulunan genç atlet, doğru planlama ve çalışmalarla Türkiye’nin işitme engelliler atletizmindeki önemli isimlerinden biri olma potansiyeline sahip. Bugün Şükrü Özçelik’in kazandığı madalyalar sadece bir sporcunun başarısı değil; engellerin doğru destek ve inançla aşılabileceğinin de güçlü bir göstergesi. O, sessizliğin içinde kendi sesini buldu. Ve o ses artık dünya pistlerinde yankılanıyor.

Spora bir madalya için başlamadı

Aysel’in hikâyesini yalnızca madalyalarla anlatmak eksik kalıyor. Çocukluk döneminde kendisine dönemin tıbbi terminolojisiyle “hafif mental retardasyon” tanısı konuldu. Uzmanlar, iletişim becerilerinin ve el-ayak-göz koordinasyonunun gelişmesine katkı sağlaması amacıyla ailesine Aysel’i spora yönlendirmelerini önerdi. Bugünün daha güncel ifadeleriyle, zihinsel yetersizliği bulunan bir çocuğun gelişimini desteklemek amacıyla başlayan spor yolculuğu, yıllar içerisinde dünya rekorlarına uzandı. Aysel’in annesi Gülseren Önder de kızlarının başlangıçta sosyal hayata daha fazla katılması amacıyla spora yönlendirildiğini, zamanla ortaya çıkan yeteneğin bambaşka bir yol açtığını anlatıyor. Başlangıçta hedef dünya şampiyonluğu değildi. Ama Aysel çok hızlıydı. Hem de fark edilmemesi mümkün olmayacak kadar.

Kalbi futboldaydı

Aysel’in ilk tutkusu atletizm değildi, futboldu. Spora 11 yaşlarında futbol oynayarak başlayan genç sporcu, yaklaşık 13 yaşındayken beden eğitimi öğretmeninin dikkatini çekti. Öğretmeni onun süratini fark ederek bir atletizm yarışına götürdü. Aysel hayatındaki ilk atletizm yarışında birinci oldu. Bu yarış ve ardından katıldığı kros organizasyonları, hayatının yönünü değiştirecek isimle tanışmasını sağladı: Atletizm antrenörü Damla Tan. Tan, Aysel’deki yeteneği gördü ve ailesiyle iletişime geçerek atletizme yönelmesini istedi. Ancak ortada küçük bir problem vardı. Aysel futbolu bırakmak istemiyordu. Yaklaşık bir-bir buçuk yıl boyunca futbol ile atletizmi birlikte götürdü. Sonunda profesyonel kariyerini belirleyecek tercihi yaptı ve pistleri seçti. Futbol ise tamamen hayatından çıkmadı; fırsat buldukça kardeşleriyle oynamaya devam ettiğini geçmiş röportajlarında anlattı. Önder o günleri tek cümleyle özetliyordu: “Futbol ile başlayan serüvenim atletizmle devam ediyor.”

Damla Tan gördü, dünya gördü

Aysel Önder’in hikâyesinin diğer başrolünde ise yıllardır yanında bulunan Damla Tan var. İlk yarışlarında yeteneğini fark eden Tan ile başlayan birliktelik, Türkiye şampiyonluklarından Avrupa ve dünya rekorlarına kadar uzandı. Antrenör-sporcu ilişkisinin yıllar içinde yalnızca teknik çalışmanın ötesine geçtiği, ikilinin birlikte verdiği röportajlara da yansıdı. Özel sporcuların hazırlanmasında güven, rutin, psikolojik hazırlık ve sporcunun yarış atmosferine uyumunun en az fiziksel hazırlık kadar önem taşıdığına dikkat çekiliyor. Aysel de 2024 Paris öncesindeki çalışmalarını anlatırken haftanın 6 günü, zaman zaman çift antrenman yaptığını ve çalışmalarının yaklaşık 2,5 saate ulaştığını söylemişti. Bir saniye bile çok büyük bir zaman. Bir salise ise bazen bir yıllık emeğin karşılığı. Önder’in sosyal medya ve röportajlara yansıyan hazırlık sürecinde, “16 salise için 365 gün çalışma” ifadesi bu mücadelenin en çarpıcı özetlerinden biri oldu.

Paris’te dünya rekorunu kırdı

Yıllarca İzmir’de dökülen terin dünya sahnesindeki en önemli karşılıklarından biri Paris 2024 Paralimpik Oyunları’nda geldi. Aysel Önder kadınlar 400 metre T20 elemelerinde 54.96 koştu. Kronometre durduğunda ortaya yalnızca bir birincilik çıkmamıştı. Dünya ve Paralimpik Oyunlar rekoru kırılmıştı. Finalde ise 55.23’lük derecesiyle Ukraynalı Yuliia Shuliar’ın yalnızca 0.07 saniye gerisinde kalan Önder, Paralimpik Oyunları’nı gümüş madalyayla tamamladı. O an antrenör Damla Tan için de yılların emeğinin karşılığıydı. Tan, rekorun ardından yaşadığı duyguyu anlatırken “Gözyaşlarıma hakim olamamıştım” sözlerini kullandı. Ama Aysel için 54.96 son nokta değildi.

Kendi dünya rekorunu da geçti

Bir yıl sonra bu kez Hindistan’da piste çıktı. 2025 Dünya Para Atletizm Şampiyonası’nın yapıldığı Yeni Delhi’de 400 metre T20 finaline çıkan Aysel, kendi dünya rekoruyla yarışıyordu. Son 100 metrede yaptığı atak onu bir kez daha tarihe taşıdı. Kronometre 54.51’i gösterdi. Paris’teki 54.96’lık dünya rekorunu 45 salise geliştiren Aysel Önder, hem yeni dünya rekorunun sahibi oldu hem de dünya şampiyonluğunu kazandı. İzmir’de başlayan koşu artık dünyanın zirvesindeydi.

2026’da bir rekor daha

Önder’in madalya koleksiyonuna 2026 yılında yenileri eklendi. İspanya’nın Ourense kentinde düzenlenen Virtus Dünya Salon Atletizm Şampiyonası’nda T20 kadınlar 200 metre finalinde piste çıkan milli sporcu, 24.87 saniyelik derecesiyle Avrupa rekoru kırarak dünya şampiyonu oldu. Aynı organizasyonda 60 metrede 7.87 ile dünya ikinciliğini elde eden Aysel, Türkiye’nin kadın 4x200 metre bayrak takımında da altın madalyaya ulaştı. Türkiye Kadın Para Atletizm Milli Takımı organizasyonu takım halinde dünya şampiyonu tamamladı. Henüz 21 yaşında olan bir sporcu için ortaya çıkan tablo dikkat çekici: Paralimpik madalya, dünya şampiyonluğu, dünya rekorları, Avrupa rekorları ve salon şampiyonlukları...

T20 ne anlama geliyor?

Aysel Önder’in mücadele ettiği T20, para atletizmde zihinsel yetersizliği bulunan sporcuların yarıştığı sınıfı ifade ediyor. “T” harfi pist yarışlarını temsil ederken, 20 sınıfı zihinsel yetersizlik kategorisini gösteriyor. Dünya Para Atletizm sınıflandırma sisteminde sporcunun zihinsel yetersizliğinin koşu ve diğer sportif faaliyetler üzerindeki etkisi değerlendirilerek uygunluk belirleniyor. Bu nedenle Aysel’in başarısı yalnızca fiziksel süratinden ibaret değil. Yarış boyunca konsantrasyonu korumak, ritmi sürdürmek, yarış planına bağlı kalmak ve büyük organizasyonların baskısını yönetebilmek de hazırlık sürecinin önemli parçalarını oluşturuyor.

İzmir'de öğrenci, dünyada rekortmen

Aysel bugün dünyanın farklı ülkelerinde Türkiye adına piste çıkıyor ama hikâyesinin merkezi hâlâ İzmir. Karşıyaka’da okudu, İzmir’de yetişti, burada antrenman yaptı ve dünya rekoru kırdıktan sonra eğitim hayatını Ege Üniversitesi’nde sürdürmeyi tercih etti. Üniversitede aldığı antrenörlük eğitimiyle pistte öğrendiklerini akademik bilgiyle birleştirmek, gelecekte ise kendisi gibi özel sporculara yol göstermek istiyor. Onun hikâyesindeki belki de en önemli mesaj madalyaların renginden önce geliyor. Paris’in ardından kendisi gibi özel gereksinimli çocukların ailelerine seslenen Aysel’in sözleri bunu anlatıyor: “Her zaman çocuklarınızın arkasında durun.” Bir zamanlar gelişimini desteklemek amacıyla spora yönlendirilen, futbolu bırakmak istemediği için iki branşı birden sürdüren İzmirli bir çocuk... Bugün karşısında dünyanın en iyi atletleri var. Ve kronometre her durduğunda artık dünya, Aysel Önder’in zamanını konuşuyor.

Sıradaki hedef: Los Angeles 2028

Paris’ten gümüşle dönen, ardından dünya şampiyonluğu ve dünya rekorunu alan Aysel’in önündeki en büyük hedef şimdiden belli: Los Angeles 2028 Paralimpik Oyunları. Bu kez istediği madalyanın rengi de belli. Altın. Aysel, Paris sonrasında yaptığı açıklamalarda 2028’de yalnızca Paralimpik şampiyonluğu değil, daha iyi bir dünya rekoru istediğini söyledi. İzmir’in pistlerinde başlayan hikâyenin yeni bölümü şimdi Los Angeles’a doğru koşuyor.

Amatör ruhla gelen büyük başarı

Kurumsal yapıya sahip, yüksek bütçeli ve devşirme sporcularla mücadele eden birçok takımın karşısında tamamen amatör ruhla yol alan Ata Yahşi Spor Kulübü, inanç ve dayanışmayla hedefine ulaştı. Kulüp Başkanı Adnan Yahşi, bu başarının yalnızca sportif bir sonuç olmadığını, aynı zamanda bir vefa hikâyesi olduğunu söyledi. Ata Yahşi’nin hayalini hatırlatan Yahşi, “Ata hem triatlon hem atletizmle ilgilenen, sporcu, antrenör ve idareci olarak görev yapmaya çalışan genç bir spor insanıydı. En büyük hedeflerinden biri bir gün adının herkes tarafından duyulmasıydı. Bunu da zaman zaman şakayla karışık ‘Bir gün adımı herkes duyacak’ diyerek dile getirirdi” dedi. Kulübün temel amacının bu sözü bir vasiyet gibi yerine getirmek olduğunu belirten Yahşi, “Biz de yaptığımız her çalışmada onun bu isteğini gerçekleştirmeye çalışıyoruz” ifadelerini kullandı.

“Atletizm zor ama vazgeçmeyene dost”

Atletizmin fedakârlık isteyen bir branş olduğunu vurgulayan Adnan Yahşi, yaşadıkları süreci şu sözlerle anlattı: “Atletizm zor bir spor... Çok çalışmayı gerektiren, bazen de nankör bir spor. Bırakmazsan iyi bir dost, ihmal edersen arkasına bile bakmadan seni terk eden bir sevgili gibi.” Geçtiğimiz yıl erkek atletizm takımını kurduklarını ve büyük bir başarı elde ettiklerini aktaran Yahşi, kadın takımının oluşma sürecini ise şöyle anlattı: “Erkek takımımız 2025 sezonunda 1. Lig’i üçüncü sırada tamamlayarak bize büyük gurur yaşattı. Bu başarıdan aldığımız güvenle ‘Bir de kadın takımımız neden olmasın?’ dedik. Gaziemir Belediyesi’nin sezon ortasında atletizm takımını kapatmasıyla aramıza katılan sporcular oldu. Hep birlikte çalışmaya başladık.”

Zorlu şartlar, büyük mücadele

Yarışma sürecinde birçok zorlukla karşılaştıklarını dile getiren Yahşi, İstanbul’da düzenlenen organizasyonda yaşadıkları sıkıntılara rağmen sporcularının mücadeleden kopmadığını söyledi. “Hazırlıksız konaklama şartları, planlanan yemeklerin olmaması gibi sorunlar yaşadık. Ancak sporcularımızın morali ve ekibimizin inancı sayesinde bunların üstesinden geldik” diyen Yahşi, yarış atmosferinde karşılaştıkları tabloyu da anlattı. Yahşi, bazı takımların büyük maddi imkânlarla yarıştığını belirterek, “Bol sıfırlı rakamlarla transfer edilen sporcular, devşirme isimler, farklı hesaplar yarışların gündemindeydi. Bizim gibi takımların figüran olarak görüldüğünü hissettik. Ancak biz vefa, sadakat, güven, aile ve samimiyet gibi değerlerle mücadele ettik” diye konuştu.

“Son yarış bitmeden hiçbir şey belli olmaz”

Final öncesi sporcularına sürekli aynı mesajı verdiklerini anlatan Yahşi, “Onlara son yarış bitmeden hiçbir şeyin belli olmayacağını ve inanmaktan asla vazgeçmemeleri gerektiğini söyledik” dedi. Bu inanç, İzmir ekibine tarihi bir başarı getirdi. Kadın atletizm takımı Süper Lig’e yükselirken, erkek takımı da 1. Lig’i dördüncü sırada tamamlayarak gelecek sezon doğrudan final grubunda mücadele etme hakkı kazandı.

“Ata’nın dileğini gerçekleştirdiniz”

Elde edilen başarının kendileri için büyük anlam taşıdığını ifade eden Adnan Yahşi, sporcularına şu mesajı verdi: “Belki Süper Lig’de kalıcı olup olmayacağımız bugün konuşulacak konu değil. Önemli olan Ata Yahşi’nin ‘Bir gün adımı herkes duyacak’ dileğini gerçekleştirmek. Sizler parayla, pulla ve farklı hesaplarla bir yerlere gelmeye çalışanlara karşı; inanmanın, ekip olmanın ve samimiyetin neler yapabileceğini gösterdiniz.” Ata Yahşi Spor Kulübü kadın atletizm takımının başarısı, yalnızca bir lig yükselişi değil; yarım kalan bir hayalin, pistlerde yeniden hayat bulması oldu.

Ata Yahşi Spor Kulübü;

Ata Yahşi Spor Kulübü, 2022 yılında hayatını kaybeden milli triatlet Ata Yahşi’nin adını yaşatmak amacıyla ailesi tarafından kurulan İzmir merkezli bir spor kulübü. Kulübün kurucuları, beden eğitimi öğretmeni ve atletizm antrenörü Adnan Yahşi ile Arzu Yahşi. 24 yaşındaki Ata Yahşi, Avrupa Triatlon Şampiyonası dönüşünde geçirdiği trafik kazası sonucu yaşamını yitirmişti. Ailesi, onun spor sevgisini ve adını yaşatmak için kulüp kurarak genç sporculara destek vermeye başladı. Kulüp yalnızca atletizm değil; triatlon, bisiklet, yüzme, doğa sporları, dağcılık, hentbol ve basketbol gibi farklı branşlarda da faaliyet gösteriyor.

Başarı hikâyesi

Ata Yahşi Spor Kulübü, kısa sürede İzmir atletizminde dikkat çeken bir yapı haline geldi. Erkek atletizm takımı, 2025 sezonunda Kulüplerarası Atletizm 1. Lig Türkiye Finali’nde üçüncülük elde ederek önemli bir başarıya imza attı. Kulübün en önemli misyonu ise sadece madalya kazanmak değil; Ata Yahşi’nin “Bir gün adımı herkes duyacak” sözünü gerçeğe dönüştürmek ve onun spor mirasını yaşatmak.

"Hayat bana sınır değil, yeni yollar gösterdi"

Hacettepe Üniversitesi mezunu olan ve Milli Eğitim Bakanlığı bünyesinde Buca Umurbey Rehberlik ve Araştırma Merkezi'nde psikolojik danışman olarak görev yapan Merve Orhan, sporun yaşamındaki dönüm noktasını şu sözlerle anlatıyor:

"İnsanlar çoğu zaman engeli görüyor. Ben ise yapabileceklerime odaklanıyorum. Spor bana yalnızca fiziksel güç kazandırmadı; özgüven, bağımsızlık ve umut verdi."

Orhan'a göre tandem bisiklet sadece bir spor değil, aynı zamanda güvenin ve birlikte başarmanın en güçlü örneklerinden biri.

Tarihe geçen yarış

16 Mart 2025'te İzmir Sasalı'da düzenlenen Duatlon Yarışı, Merve Orhan için yalnızca bir organizasyon değil, Türk spor tarihinde yeni bir sayfanın açıldığı gün oldu.

İzmir Büyükşehir Belediyesi Spor Kulübü sporcusu Berra Yavuz'un pilotluğunda parkuru tamamlayan Orhan, Türkiye'de resmi bir duatlon yarışına katılan ilk görme engelli kadın sporcu olarak tarihe geçti.

Bugün Türkiye Triatlon Federasyonu'nun PTVI1 kategorisinde yarışan başarılı sporcu, koşu, bisiklet ve triatlon disiplinlerinde antrenmanlarını sürdürüyor.

Hedef artık dünya sahnesi

2026 sezonunu uluslararası yarışlara hazırlanma yılı olarak gören Orhan, Türkiye Kupası yarışlarında elde edeceği puanlarla milli takım kapısını aralamayı hedefliyor.

Türkiye Bisiklet Federasyonu'nun puanlı yarışlarında kürsü mücadelesi veren başarılı sporcu, pilotu Berra Yavuz ile uyum çalışmalarını yoğunlaştırmış durumda.

"Uluslararası yarışlarda Türkiye formasını giymek en büyük hedeflerimden biri" diyen Orhan, bunun için her gün disiplinli şekilde çalıştığını ifade ediyor.

"Asıl mücadelem kadın sporcular için"

Merve Orhan'ın en büyük mücadelesi ise madalyalardan çok daha farklı.

Türkiye'de kadın tandem bisikletçi sayısının oldukça az olduğuna dikkat çeken Orhan, yarışların açılabilmesi için belirli sayıda kadın sporcunun bulunması gerektiğini belirterek şöyle konuşuyor:

"Benim en büyük hayalim sadece yarış kazanmak değil. Bu kategorinin kapanmaması için daha fazla kadının bisikletle tanışmasını istiyorum. Yarışların devam edebilmesi için yeni sporculara ihtiyacımız var."

Eşpedal ile umut oluyor

Eşpedal Derneği'nin aktif gönüllülerinden biri olan Orhan, yalnızca yarışlara katılmıyor; görme engelli bireylerin sporla buluşması için de çalışıyor.

İzmir'de düzenlenen tandem bisiklet eğitimlerinde mentorluk yapan başarılı sporcu, İstanbul Maratonu gibi organizasyonlarda iyilik koşularına katılarak yeni tandem bisikletlerin alınmasına destek sağlıyor.

"Bir kişinin daha bisiklete binebilmesi, bir kişinin daha özgürleşmesi demek" diyen Orhan, sporun engelleri değil, insanların önyargılarını aşması gerektiğine inanıyor.

"Hayat sonsuz bir deneyim"

Bisiklet ve triatlonun yanında tüplü dalış gibi farklı sporları da deneyimleyen Merve Orhan, yaşamı "sonsuz deneyim çeşitliliği" olarak tanımlıyor.

"Yapamam denilen her şeyin üzerine gitmeyi seviyorum" diyen başarılı sporcu, önümüzdeki yıllarda uluslararası paratriatlon organizasyonlarında Türkiye'yi temsil ederek yeni başarılara imza atmayı hedefliyor.

İzmir'de başlayan bu ilham veren yolculuk, bugün yalnızca bir sporcunun hikâyesi değil; engellerin cesaret, azim ve dayanışmayla nasıl aşılabileceğinin de güçlü bir örneği olarak görülüyor.