İzmir'in tarımsal üretimiyle öne çıkan şirin ilçesi Kınık, bugünlerde insan ile hayvan arasındaki o ebedi bağın en somut ve duygu dolu örneklerinden birine ev sahipliği yapıyor. Geçimini toprağı işleyerek sağlayan 55 yaşındaki emektar çiftçi Hüseyin Kaya, günün ilk ışıklarıyla başlayan zorlu tarım mesaisini tek başına değil, en yakın dostu ve en güvenilir yardımcısıyla birlikte sırtlıyor. Henüz küçücük bir yavruyken sokakta çaresiz halde bulup bağrına bastığı ve 'Benekli' adını verdiği köpeği, geçen üç yıllık süreçte sıradan bir evcil hayvan olmanın ötesine geçerek emektar çiftçinin adeta gölgesi oldu.
Kınık ovasının çetin çalışma şartlarında tarlayı sürmekten gübre atmaya, ürün ilaçlamadan gece nöbetlerine kadar her türlü zirai faaliyete eşlik eden Benekli, çalışma azmi ve sahibine duyduğu sarsılmaz sadakatle görenleri kendisine hayran bırakıyor. Çevredeki vatandaşların ve komşu çiftçilerin şaşkın ve tebessüm eden bakışları arasında her sabah göreve başlayan bu ikili, modern zamanlarda unutulmaya yüz tutan gerçek dostluğun ne demek olduğunu tüm bölgeye kanıtlıyor.
Traktörün kaputunda başlayan sıra dışı seyahat ritüeli
Çiftçi Hüseyin Kaya ile can yoldaşı Benekli arasındaki bu sarsılmaz bağın en dikkat çeken yönü ise tarlaya gidiş gelişlerde yaşanan renkli görüntüler. Sahiplenildiği ilk günden itibaren özel bir eğitimle yetiştirilen üç yaşındaki sokak köpeği Benekli, emektar traktörün çalışması ile birlikte hiçbir komut beklemeden aracın motor bölümünün üzerine tırmanıyor. Traktörün kaputu üzerinde kendine özgü bir denge kurarak adeta bir kaptan gibi yolu gözleyen sevimli dost, kilometrelerce süren yolculuk boyunca yerinden bir an olsun ayrılmıyor.
Günün her saatinde toprağın kokusunu birlikte içlerine çektiklerini dile getiren Hüseyin Kaya, tarladaki rutin çalışma temposunu ve sokaktan sahiplendiği can yoldaşı ile kurduğu güçlü iletişimi şu sözlerle dile getiriyor:
"Benekli'yi henüz küçücük bir yavruyken sokakta buldum, evimize aldım ve özenle eğittim. O günden beri gün içinde sürekli tarlaya birlikte gidip geliyoruz. Tarlayı sürüyoruz, zamanı geldiğinde ilacını ve gübresini atıyoruz. Benekli bir an bile yanımdan ayrılmaz, hep traktörün üzerinde durur ve bana sesiz sedasız arkadaşlık eder. Hanım bile bazen beni yalnız bırakır ama köpeğim asla bırakmaz. Gece yarısının zifiri karanlığı da olsa tarladaki nöbetimde hep yanımda bekler."
Hastane günlerinde kahve kahve dolaşarak sahibini aradı
İkili arasındaki bu derin sevgi bağı, sadece tarladaki çalışma saatleriyle de sınırlı kalmıyor. Geçtiğimiz aylarda geçirdiği rahatsızlık nedeniyle komşu ilçe Manisa'nın Soma ilçesinde bulunan devlet hastanesinde 15 gün boyunca yatarak tedavi görmek zorunda kalan Hüseyin Kaya, yokluğunda köpeğinin yaşadığı büyük hüznü anlatırken duygusal anlar yaşıyor. Sahibinin evden ayrılıp uzun süre dönmemesi üzerine strese giren ve her gün köy merkezine inen Benekli, Hüseyin Kaya’nın sıklıkla uğradığı köy kahvehanelerini tek tek gezerek dostunu aradı.
Gözleri sürekli yollarda kalan ve sahibinin kokusunu arayan vefakar hayvanın bu davranışı, köy halkının da gözlerinden kaçmadı. Tedavi sürecinin ardından köye dönen Hüseyin Kaya’yı karşıladığı anlardaki coşkusu ise aralarındaki bağın ne kadar güçlü ve sarsılmaz olduğunu bir kez daha gözler önüne serdi.
Tarlada mahsur kalınca motosikletle yardıma koştu
Tarımsal üretim alanında yaşanan sürprizler ve tehlikeler karşısında da birbirlerine siper olan ikili, geçtiğimiz günlerde ilginç bir macera daha yaşadı. Tarladaki mesainin bitiminde eve dönüş yolunda civardaki büyük başıboş köpeklerin yolunu kesmesi nedeniyle Benekli tarlada mahsur kaldı. Eve vardığında dostunun yanında olmadığını fark eden Hüseyin Kaya, hiç vakit kaybetmeden motosikletine atlayarak km'lerce ötedeki tarlaya geri döndü.
Çaresizce kendisini bekleyen Benekli’yi bulan emektar çiftçi, köpeğini motosikletinin arkasına bindirerek güvenli bir şekilde eve getirdi. Hayatı boyunca pek çok evcil hayvana baktığını ancak Benekli gibisini ilk kez gördüğünü belirten Kaya, aralarındaki sarsılmaz bağı şu ifadelerle özetliyor:
"Daha önce de köpeklerim oldu ama hiçbirini Benekli gibi kendime alıştıramadım. O benim için sadece bir hayvan değil, öz hakiki bir arkadaş gibi. İki kızım ve üç torunum var; Benekli de evimin adeta üçüncü çocuğu haline geldi. Gece olduğunda traktörü evin önüne park ediyorum, gidip doğrudan traktörün üzerine yatıyor. Tüm malımızı koruyor, yabancı hiçbir kimseyi traktörün üzerine bindirmiyor ve beni de her türlü tehlikeye karşı koruyor."
Kınık ovasının bereketli topraklarında devam eden bu imrenilesi dostluk, sadakatin ve karşılıksız sevginin en güzel nişanesi olarak sıcak bir Ege hikayesi yazmaya devam ediyor.
