SİNAN GENÇ/ Herkesin ümidi sakat olan Atalay’dı... Atalay gelecek, dertler bitecekti... Göztepe’nin yıldız futbolcusu Gömeç kampı sırasında oynanan hazırlık maçında sakatlanmış ve 3 ay takımdan uzak kalmıştı. Ağır bir sakatlık geçiren Atalay, uzun süre tedavi gördü. İşin aslı, Atalay’sız da gerçekten Göztepe’nin tadı yoktu. Herkes takımın kötü gidişini Atalay’ın yokluğuna bağlıyordu. Atalay, sonucu değiştiren futbolcuydu. Yıldızdı. Taraftarların kalbindeki kahramandı. O değil miydi Aydın maçında attığı gollerle takımı Play-Off’a çıkartan? O değil miydi, hiç umulmadık anda sahneye çıkıp düğümü çözen? O değil miydi, rakip defans oyuncularının ve kalecilerin korkulu rüyası, tek başına takım gibi adam...
Herkes Atalay’ın gözüne bakıyor, iyileşeceği günü sabırsızlıkla bekliyordu. Doktorlar ligin altıncı haftasında müjdeli haberi verdi. Atalay artık oynayabilirdi. Mutlu haberi duyan Teknik Direktör Kemal Ömeragiç’in gözü parlamaya başlamıştı. Öyle ya, o da biliyordu ki Atalay büyük bir kozdu. Kötü günlerde Göztepe’ye ilaç gibi gelecekti. Ama kim nereden bilecekti ki Turgutlu maçı hem Atalay hem de Göztepe için bir kâbusun başlangıcı olacaktı. Teknik Direktör Ömeragiç, doktorlardan aldığı haberden sonra Atalay’ı yanına çağırarak, “Oğlum, seni bu maçta oynatmak istiyorum” dedi. Atalay silkindi. Utangaç ve ürkek bir sesle Ömeragiç’e dönerek, “Hocam, ne olur bana bir hafta daha izin ver” dedi. Ömeragiç ise, “Etme, eyleme oğlum. Herkes seni bekliyor. Senin olman bize moral verecek. Oynama ama yeter ki maçta yanımda otur. Diğer arkadaşlarına moral ver” dedi.
Atalay, sıkıla sıkıla titrek bir sesle hocasına içini açtı: “Hocam, sözlüm Salihli’de. Uzun süredir küstük. Şimdi barıştık. Haftalardır görüşmüyoruz. Onu çok özledim. Ne olur bana izin ver...”
Ömeragiç, futbolcusunun bu durumuna dayanamadı ve Atalay’ın sırtını sıvazlayarak, “Tamam, ama gelecek hafta kadrodasın” diyerek yolcu etti.
Atalay sırtını döndü ve gitti.
Gidişi, o gidiş oldu.
Küs olduğu sözlüsüyle gününü geçiren Atalay’ı birden sıkıntı bastı. “Neyin var?” diyen sözlüsüne, “Bir şey yok, içimde sıkıntı var. Yarın çok zor bir maç var. Arkadaşlarımın yanına gideyim de moral vereyim” diye tutturdu.
Sözlüsü de ısrar eden Atalay’a “Peki” deyince Atalay arabasına bindi ve sevgilisiyle vedalaşarak arabanın kontağını çevirdi. Trafik çok yoğundu. Bir an önce takım arkadaşlarının yanında olmak istiyordu. Kemalpaşa yol ayrımında önce tırı solladı, karşıdan kamyonun geleceğini hesap edemedi ve işte o anda feci kaza yaşandı. Atalay’ın cansız vücudu arabanın içinden güçlükle çıkartıldı.
Atalay’ın ölüm haberi tez geldi Göztepe kampına. Kimse Atalay’ın ölümüne inanamadı. Kampta büyük bir panik başladı. Kaptan Burak hemen cep telefonuna sarıldı ve çevirdi Atalay’ın telefon numarasını. Uzun uzun çaldı telefon. Herkes Atalay’ın sesini duymak, onun yaşadığına inanmak istiyordu. Ama telefonu açan yoktu. Ardından takım arkadaşı Tacettin aradı Ati’yi... Cep telefonu uzun uzun çalıyordu, çalıyordu ama açan yoktu. Futbolcuların kalpleri gümbür gümbür atıyordu. “Ne olur aç” diyordu Burak, bulunduğu yerde yaylanarak...
Israrla çalan telefonu bir polis memuru açtı. Buruk bir sesle Atalay’ın öldüğünü haber verdi ve kapattı.
Göztepe’nin kampı bir anda ölü evine dönmüştü. Atalay’ın ölü vücudu, arkadaşlarının kamp yaptığı Ege Üniversitesi Misafirhanesi’nin arka tarafındaki morga getirildi. O gün sabaha kadar kimse uyuyamadı. Ağladı, ağladı, ağladı...
Olayı haber alan Turgutlulu yöneticiler, Göztepeli yöneticileri telefonla arayarak, “Başınız sağ olsun. İsterseniz birlikte maçın iptalini isteyelim” dediler. Yöneticiler, Turgutlulu yöneticilere teşekkür ederek teklifi kabul etmediler. Ertesi gün futbolcular uykusuz gözlerle Turgutlu’ya gittiler.
Birçok Turgutlulu taraftarın Atalay’ın ölümünden haberi yoktu. Göztepeli taraftarlar ise Barış Manço’nun müziğinin üzerine o ağlatan şarkıyı yazmışlardı...
“Dün gece, yıldızımız kaydı gökyüzünde, gözlerimde yaş, kalbimde sızı, unutamadım seni...”
Tribünler döne döne aynı şarkıyı söyleyip ağladı... Göztepe’nin gözyaşlarına Turgutlulu taraftarlar da, hatta maçın hakemi de ortak oldu. Bir maç oynandı ama kimse maçın ne sonucunun ne de futbolunun farkındaydı.
Göztepe’nin yıldızının ölümü tüm futbol kamuoyunu ağlattı. Cenaze töreninde Gürsel Aksel Stadı doldu taştı. Meğer ne çok seveni varmış Ati’nin. Birçoğu da “Dayanamam” diye gelmedi törene. Ümit Milli Takım’dan çok sevdiği arkadaşı Hakan Şükür ve Feti de oradaydı. Ege’nin ve yurdun dört bir yanından futbolcu arkadaşları, antrenörler, yöneticiler aktı cenaze törenine...
Atalay gözyaşlarıyla uğurlandı. Ama hiç mi hiç unutulmadı...
Antalya’da Rize ile oynanan final maçı öncesinde Göztepeli taraftarlar tüm futbolcuları tribüne çağırıp yumruk havaya yaptırdılar.
Daha sonra da Atalay’ı çağırdılar: “Atalay, buraya yumruk havaya” sesleriyle.
Sahada ne Atalay adında bir oyuncu vardı ne de tribüne doğru koşan bir futbolcu...
Ardından Göztepe tribünleri arka arkaya “Oley, oley, oley” çektiler.
Rizeli ve Antalyalı taraftarlar anlamsızca baktılar Göztepe tribünlerine...
İşte o anda Göztepe tribünleri adeta yıkılıyordu...
“Atalay ölmedi, kalbimizde yaşıyor...”
Ve son olarak Göztepe’nin muhteşem açılışında tekrar anıldı efsanevi futbolcumuz Atalay. Yine tribünler, “Atalay buraya, yumruk havaya” sesleriyle inledi... Ve daha sonra hep bir ağızdan “Oley, oley, oley” çektiler. O anda herkesin tüyleri diken diken olmuştu. Daha sonra tekrar yumruk şova çağırdılar ama tıpkı o duymuyormuş gibi ıslıklarla çınlattılar Gürsel Aksel Stadı’nı ve Atalay’ı unutmadıklarını, unutmayacaklarını bir kez daha kanıtladılar...
