Bu köşede 30 Ağustos 2024’te yazmaya başladım. Hatta bizim kulüplere tam olarak giremeden bir hafta sonra A Milli Takım’ın İzmir’deki İzlanda randevusunu yorumlamaya çalışmıştım.

O tarihten beri tam 115 haftadır aralıksız yazıyorum. Muhtemelen son iki yılda bu köşe kadar İzmir’de hiçbir gazetede spor yazısı çıkmamıştır. Yanlış anlaşılmasın bunun altını övünmek için değil bir tespitte bulunmak için çizmek istedim.

Peki neden?

Biliyorsunuz geçen hafta tam 26 ay sonra İzmir’de bir milli maç oynandı ve ne yazık ki, bu maçta birçok İzmirli gazeteci gibi bize de Gürsel Aksel Stadı’nın basın tribününde bir sandalye bulunamadı.

Bir hafta önce akreditasyon için TSYD (Türkiye Spor Yazarları Derneği) İzmir Şubesi’ne başvurmama rağmen, ‘UEFA bilmem kaç kişilik yer aldı’, ‘Federasyon şöyle dedi’, ‘Zaten şu kadar ajans var’ gibi gerekçelerle kendimize basın tribününde yer bulamadığımız milli maçı televizyondan izlemek durumunda kaldık.

UEFA’yı bir kenara koysak bile, çok uzun yıllardır organizasyonlara taşıdığı davetliler haberlere konu olan Türkiye Futbol Federasyonu ve asli görevlerinden biri de spor yazarını ülkedeki spor karşılaşmalarına akredite etmek olan derneğimiz, ancak 2 senede bir bu kente gelen milli takımı basın tribününde bize izlettiremedi.

***

Asıl gücüme giden de ne biliyor musunuz? O gün tesadüfen konuştuğum bir iş insanının maça gidemediğimi duyunca, ‘Ağabey ayıp ediyorsun, istersen hemen sana davetiye ayarlayayım’ demesi oldu.

Kaldı ki, ben de parasıyla bilet alıp maça gidebilirdim ama 36 yıldır bu mesleğin içindeki bir spor yazarı olarak, katılırsınız katılmazsınız bu durumu onuruma yediremediğim için Türkiye – Belçika randevusunu ekran başında izlemeyi tercih ettim.

Kimse kusura bakmasın; 23 bin 376 kapasiteli Gürsel Aksel Stadı’nda oynanan bir milli maçta 50-60 İzmirli gazeteciye yer bulunmalıydı. Haksız mıyım?

Neyse biraz da A Milli Takımımızın hepimizi üzen Belçika ve Fransa karşılaşmalarından söz edelim.

Herkesin bildiği gibi Montella’dan görevi devralan Teknik Direktör Sergen Yalçın’ın ilk sınavlarıydı bunlar.

Klasik ve sosyal medyada çokça yazıla geldiği içindir belki de, ben de Sergen Yalçın’a karşı ön yargılı olduğumu fark ettim bir an.

Hatta özellikle seçilen aday kadroyu ve Belçika maçında sahaya sürülen 11’i de gördükten sonra Sergen Hoca’nın yanlış tercih olduğuna daha da inanmaya başlamıştım.

Ancak Fransa maçını izlerken, ön yargımın farkına vardım.

20-25 sene kadar önceydi, çalıştırdığı takım kötü bir sonuç alan rahmetli teknik direktör Ergun Kantarcı’nın, “Bana patlıcan mı verdiniz de musakka istiyorsunuz?” sözleri aklıma geldi.

***

Aynı milli takımız gibi… Belçika’nın solunda dünya yıldızı M. Cityli Jeremy Doku oynarken, biz 86 milyon nüfuslu ülkede ikinci sağbeki bulamadığımız için karşısında Fenerbahçe’nin sol ön oyuncusu Oğuz Aydın’a yer verdik.

Fransa'nın forveti Mbappe ulusal formayla 67 gole imza atarken, ay-yıldızlı takımın hücum hattını oluşturan futbolcularımızın milli maç performanslarını hiç yazmayalım bence.

Kaldı ki, ülke olarak bir pivot santrfora yıllardır ne kadar hasret olduğumuz konusunda hemfikiriz sanırım.

Ayrıca doğru yönetilemeyen bir kriz yüzünden Berke Özer gibi bir kaleciden uzun süredir faydalanamadığımızı da unutmayalım.

Bunlar sadece oyuncu bazlı birkaç tespit.

İşe sanki dibe vurduğumuz Dünya Kupası ve Avrupa Uluslar Ligi’nde alınan sonuçları iyi analiz etmekle başlamalıyız.

Aslında futbolumuzun bir türlü çözülemeyen temel sorunları masaya yatırılmadan milli takımımızın içinde bulunduğu cendereden çıkması neredeyse imkansız.

İşte bu nedenle benim önerim Sergen Yalçın konusundaki ön yargıları en azından şimdilik bir kenara bırakıp, futbolumuz nasıl kalkınacak ona konuyla odaklanmalıyız.