Oyun yok, ruh yok, taktik karmaşası diz boyu. "Bu kadro bu futbolu oynamaz, oynayamaz" dedikçe birileri kulağının üstüne yatmaya devam etti. Fenerbahçe aylardır sahada ne yaptığını bilmeyen, tesadüflere bel bağlayan, milyon euro’luk kadrosuna rağmen taraftarına saç baş yolduran bir kimliksizliğin içine hapsolmuş durumdaydı. Süper Lig'de çekilen çileler, sahaya yansıyan o isteksiz ve ruhsuz ruh hali neresinden tutsanız elinizde kalıyordu.
Ama futbol böyle garip bir oyun işte... Geçen hafta Kadıköy’de Şampiyonlar Ligi sahnesine çıktılar. Rakip kim? İngiliz devi Liverpool. Herkes "Eyvah, Kadıköy’de tarihi bir hezimet geliyor" diye beklerken sahada bambaşka bir aktör belirdi. O 90 dakikada iki kez geriye düşeceksin, hakem Clement Turpin gözünün önündeki net penaltını güme getirecek, ama sen pes etmeyeceksin. Greenwood yırtacak, Archie Brown basmadık yer bırakmayacak, kulübeden giren Vedat Muriç o son kafayı vurup skorboard’a 3-2’yi yazacak!
İşte Fenerbahçe budur!
İki kere yenik duruma düşüp Premier Lig devini Kadıköy’ün çimlerine gömmek rastlantı olamaz. Bu galibiyet sadece bir 3 puan ya da 18 yıldır devler liginde beklenen o hasretin bitişi değildir; bu galibiyet "Biz hâlâ buradayız" haykırışıdır. Liverpool’u devirirken gösterdiğin o hırsı, o şerefli direnci lige taşımıyorsan, beni kandıramazsın.
Açık ve net söylüyorum: Bu Liverpool maçı bir tesadüf olarak mı kalacak, yoksa gerçek bir dirilişin miladı mı olacak? Eğer bu ateşi Türkiye ligine ve grubun kalanına taşıyamazsanız, Liverpool zaferinin arkasına sığınmaya kalkarsanız en büyük ihaneti kendinize yaparsınız. Fenerbahçe taraftarı sizden bir maçlık mucize değil, her maç Liverpool karşısındaki o sarsılmaz ruhu istiyor!
