Göztepe’nin o büyüleyici Gürsel Aksel Stadyumu’ndayız. Maç öncesi stat hoparlörlerinden Atatürk’ün sevdiği o asil ezgiler yankılanıyor. Ardından “Mustafa Kemal’in Askerleriyiz” sesleri çınlıyor tribünlerde. Türk futbolunun en görkemli, en coşkulu mabedlerinden birinde, futbola âşık bir şehir nefesini tutmuş, son dört haftanın rüzgârını arkasına alan sarı kırmızılıların Başakşehir engelini de kayıpsız geçmesini bekliyor. Ama futbol, romantizmi olduğu kadar acı gerçekleri de seven bir oyun.

Konuk İstanbul temsilcisi, son haftaların formda Göz Göz’üne “Dur” demeyi bildi. Nuri Şahin’in ekibi, doğru zamanda yapılan hamleler, sahanın her alanında akıllı yerleşim ve disiplinle İzmir’den üç puanı söküp aldı. Stanimir Stoilov’un öğrencileri ise ne yazık ki o, ezberlettiği “önde basan, ısıran, coşkulu” kimliğinden çok uzaktı. Savunmadaki eksikler, sakatlıkların getirdiği rotasyon mecburiyetleri ve hücumda çoğalmayı unutan o cılız iki kişilik akınlar, ev sahibi ekibe pahalıya mal oldu.

Göztepe, milli araya evindeki üçüncü yenilginin bıraktığı o tatsız tortuyla girdi.

Hadi buraya kadar işin teknik analizi, sahanın içi. Peki ya sahanın dışı? Maçın hakemi Çağdaş Altay. Yahu dostlar, bir müsabakanın hızı bu kadar mı acımasızca baltalanır? Gereksiz düdükler, ev sahibi takımın gencecik oyuncusu Arda’nın taç atışına bile müdahale etme gafletinde bulunan o tuhaf takıntılar ve maçı altı dakika geç başlatma beceriksizliği. İzmir’de tribünleri germekten, oyunu soğutmaktan başka neye yaradı bu yönetim?

Stoilov’un maç sonu eleştirileri de bir o kadar çarpıcıydı. Genç yetenek Arda Okan Kurtulan’ın milli takıma seçilememesi konusundaki “Belge yetişmedi” bahanesine ateş püskürdü tecrübeli hoca. Haklıdır Stoilov; çünkü bu tip bürokratik bahaneler ve gürültüler, o yeşil sahanın üzerinde ter döken pırıl pırıl evlatların zihnini bulandırır, performansını törpüler.

İZMİR’İN DİĞER YAKASINDA DURUM NE?

Körfez’in futbol coğrafyası sadece Göztepe’den ibaret değil elbette. Ege’nin o köklü camialarında dünden bugüne neler oluyor, bir de onlara bakalım.

2. Lig Beyaz Grup’ta zirve mücadelesi veren Aliağa FK, son iki haftada adeta duvara çarptı. Önce İnegöl deplasmanındaki 3-2’lik kaza, ardından evinde Muşspor’la golsüz berabere kalarak iç sahada bu sezon ilk kez kaybetmesi. Sarı siyahlılar için ciddi bir uyarı zili çalıyor. Zirve yarışında bu tür kayıpların telafisi zordur. Toparlanmak zorundalar.

3. Lig 2. Grup’ta Karşıyaka cephesinde ise adeta bir yeniden doğuş hikayesi yazılıyor. Zafer Uysal’ın göreve gelmesiyle birlikte yeşil kırmızılılar fırtına gibi esiyor. Bigaspor’u da Bornova’da 2-0 deviren Kaf Kaf, son 6 maçta 5 galibiyet, 1 beraberlikle adeta rakiplerine korku salıyor. Kalesini gole kapatan dirençli Karşıyaka, şampiyonluk yürüyüşüne resmen ağırlığını koydu.

Aynı gruptaki siyah beyazlı armamız Altay ise maalesef sancılı günlerden geçiyor. Başkent’te Etimesgut karşısında alınan 3-0’lık yenilgiyle galibiyet hasreti 4 maça çıktı. Son 4 haftada kalesinde 13 gol görüp sadece 2 gol atabilen İzmir temsilcisi için tehlike çanları çalıyor. Tabii bu karanlık tablonun içinde bir vefa ve tecrübe detayı da vardı. Bahis soruşturmasından ötürü aldığı 12 aylık cezası biten 45 yaşındaki efsane santrfor Murat Uluç’un yeşil sahalara dönüşü, siyah beyazlılar için belki de bu zor günlerdeki tek teselli oldu.

Fırtınalı bir sezon geçiren Bucaspor 1928, evinde Söke 1970 ile 0-0 berabere kalarak bu sezon ligdeki ilk beraberliğini aldı. Evet, bu sezon ilk defa kalesini gole kapattılar ama 7 puanla hâlâ düşme hattındalar. Acil bir çıkış reçetesi şart.
Özetle; İzmir futbolu bu hafta milli araya hem hayal kırıklıklarıyla hem de umut ışıklarıyla girdi. Göztepe ders almalı, alt ligdeki temsilcilerimiz ise ya yaralarını sarıp ayağa kalkmalı ya da bu şehrin köklü tarihine yakışır bir refleks göstermeli.
Futbolun güzelliği de burada zaten. Dün övdüğün bugün düşündürüyor, bugün yerdiğin yarın yeniden ayağa kalkıyor. Kalın sağlıcakla.