Türk futbolunun alt ligleri, hayatın ve oyunun en ham, en sahici yüzünü saklar. Endüstriyel futbolun parıltılı ama ruhsuz caddelerinden uzakta, 3. Lig’in o labirent gibi dehlizlerinde her hafta ayrı bir dram, ayrı bir destan yazılır. Karşıyaka-Gemlik karşılaşması, tam da bu tanımın, bu coşkunun asil bir özetiydi.

Kâğıt üstündeki lig statüsü ne olursa olsun, sahada izlediğimiz mücadele kalitesi kesinlikle 3. Lig seviyesinin fersah fersah ötesindeydi.

Özellikle Gemlik. Rakibin oynamasından nefret edeceği türden, inatçı, ezberi olan, müthiş organize bir takım. Kaleciyi iki stoperin arasına sokup ilk hattı üçleyen, beklerini alçakta konumlandıran, merkezdeki üçlüyü hatlar arasında diri tutan bir akıl. Geriden oyun kurma ısrarı, modern futbolun o iddialı ve cesur tonunu taşıyordu.

İşte tam bu noktada, Zafer Hoca’nın tahtaya yazdığı ders niteliğindeki planı konuşmak gerekir.

Genellikle stoperlere baskıyı 9-10 numaralardan ya da kenar oyuncularından görmeye alışığızdır. Oysa Karşıyaka, bu ağır ve kritik sorumluluğu iki 8 numarasına verdi. İki 8 numarasını rakibin sağ ve sol stoperlerine yollayan, Ömer’i rakibin 6 numarasıyla kusursuz bir şekilde eşleştiren bir 4-1-4-1 yerleşimi izledik. İlk 30 dakika boyunca bu eşleşme zamanlamaları öyle kusursuzdu ki, Gemlik’in o övündüğümüz geriden oyun kurma ezberi adeta duvara çarptı. Sahada tek bir dominant takım vardı elbette Karşıyaka. Hem oyunun hakimiydiler hem de pozisyon üstünlüğü cebindeydi.

Fakat futbol, hatalar oyunudur. Ve 34. dakikada, o devasa konsantrasyonu bir çırpıda buharlaştıran, hikâyenin rengini değiştiren iki dakikalık bir cehennem sekansı yaşandı.

Gemlik, maçta ilk kez 6 numarasını bulup nefes aldı. Tabela bir anda 0-1 yazdı. İlk 30 dakikası bu kadar kusursuz oynanan bir maçta, iki basit hata bütün üstünlüğü masada nasıl bıraktı? Futbolun acımasız yasası işte budur. Affetmez.

Maçın 60. dakikasına kadar Karşıyaka’nın skoru çevireceğine dair o sarsıcı inancı tribünlerde çok fazla hissedemedik. Ancak 60’tan sonra bütün risklerin masaya sürülmesi, Gemlik’in de oynamaktan vazgeçip sadece kaleyi savunmaya çekilmesi dengeyi değiştirdi. Son yarım saatte Karşıyaka çok net fırsatlar yakaladı. Özellikle Ömer’in yerine oyuna giren Eren Arda’nın harcadığı, biri camia için adeta “kalp krizlik” türden üç net pozisyon var ki…

Burada parantezi açmak şart. Kazandığınız bir maçın ardından bile genç Eren’in kaçırdıkları konuşuluyorsa, bu takımın bitiricilik noktasında hala çözülmesi gereken ciddi bir doku sorunu var demektir.

Ancak günün sonuna baktığımızda, ilk yarım saatini mükemmel oynadığı, iki acemilik hatasıyla zora soktuğu ve son yarım saatini tamamen yüreğiyle oynayarak çevirdiği bir 90 dakika izledik. Alkışı sonuna kadar hak ediyorlar.

Ve puan tablosu…

Sezona galibiyet hasretiyle giren, ilk dört haftada inatla kazanamayan o Karşıyaka, bugün itibarıyla zirvenin sadece ama sadece 3 puan gerisinde!

Yok böyle grup, adeta alev alev yanıyor.

Eskişehirspor, 24 puanla zirvenin tahtında.

Balıkesirspor, 23 puanla üçüncü basamakta.

Karşıyaka, 21 puanla nefes nefese altıncı sırada. 1. sıra ile 9. sıra arasında sadece ve sadece 4 puanlık bir fark var! Bu sezon, son yılların en keyifli, en öngörülemez 3. Lig grubu olarak futbol tarihine yazılıyor.

Sahadaki o kronik başarısızlık girdabından sonra yapılan hoca değişimi, kulübün ve tribünlerin havasını tamamen değiştirdi. İçeride oynayacakları Eskişehirspor randevusuna kadar önlerinde görece rahat bir fikstür var. Kulüp başkanı Yiğit Tusder’in o dürüst, güvenilir ve fedakâr duruşuyla bu ateşten gömleği nasıl sırtladığını, gece gündüz demeden Karşıyaka için nasıl çırpındığını da yakından biliyoruz.

Allah, semtinin ve şehrinin armasını yüreğinde taşıyan tüm futbol sevdalılarının gönlüne göre versin. Sırada Bucaspor, Alanya 1221, Uşakspor ve nihayet o büyük kavşak, Eskişehirspor var. Benim kehanetim odur ki; Karşıyaka o virajı da kayıpsız dönüp liderliği alacak ve o koltuk, en nihayetinde gerçek sahibine kavuşacaktır.

Yolun açık olsun Kaf Sin Kaf!