Fotoğraflara baktım. Hepsi sahici gözyaşı… Ne yalan, ne dolan, ne riya… Ağlıyorlar. Üzgünler. Hem de gerçekten üzgünler. En büyüğünün yaşı dokuz…
Hıçkıra hıçkıra ağlıyorlar. Çünkü okul müdürleri artık yanlarında olmayacak. Emekli olmuş. Veda vakti gelmiş. Müdür Bey'in fotoğraflarına baktım. Babacan bir eğitimci olduğu belli. Demek ki seviliyor. Demek ki öğrencileriyle çok iyi bir bağ kurmuş. Demek ki inanılan, güvenilen, sevilen bir kişilik…
Olay, Gaziemir'deki Sabiha Gökçen İlkokulunda yaşanıyor. Öğretmenler ve öğrenciler bir araya gelip müdürlerine veda töreni düzenlemişler. İşte o törende yaşanmış bütün bu duygusal anlar.
*
Artık bu tür görüntülerle pek karşılaşmıyoruz. Belki de haber değeri taşımasının nedeni bu. Eskiden efsane okul müdürleri vardı. Yıllarca aynı okulda görev yapar, zamanla okulla özdeşleşirlerdi. Aklıma ilk gelen isim, benim de mezun olduğum Cumaovası Lisesinin müdürü İlhan Edik…
Şimdi ise her yıl değişen okul yöneticileri, sık sık tayin edilen öğretmenler var. Doğal olarak öğretmenle öğrenci arasında kalıcı bir bağ kurmak da zorlaşıyor. Hatta bazen hiç kurulamıyor. Eğitimin yerini giderek bilgi aktarımı alıyor. O bilgilerin sosyal hayatta ne işe yaradığı ise ayrı bir tartışma konusu.
Teknik açıdan bakarsanız, bugün öğrendiğiniz birçok bilgi yarın çöp... Diyelim ki mühendislik okuyorsunuz. Mezun olana kadar öğrendiklerinizin önemli bir bölümü teknoloji karşısında eskimiş oluyor. Çünkü teknoloji her gün kendini yeniliyor. Peki, geriye ne kalıyor?
Bence geriye hayat bilgisi kalıyor. İnsan olmayı, birlikte yaşamayı, başkasına değer vermeyi öğrenmek… Bunun da temelinde artık biraz küçümsenen iki kavram var: Sevgi ve saygı.
*
Sizi bilmem ama Gaziemir'deki o ilkokulda yaşananlar bana bunları hatırlattı. Küçücük çocukların bir okul müdürünün ardından gözyaşı dökmesi, aslında çok şey anlatıyor. Demek ki çocukların hafızasında sadece öğretilenler kalmıyor. Kendilerine nasıl davranıldığı, nasıl sevildikleri, nasıl değer gördükleri de kalıyor. Bazen bir öğretmenin, bir okul müdürünün çocukların hayatında bıraktığı iz, yıllarca anlatılan derslerden çok daha kalıcı oluyor.
Keşke eğitim sistemimiz de bunu hiç unutmasa…