Kamera görüntüsü olmasa belki de ortaya çıkmayacaktı. Belki ispatlanamayacak, derdini anlatamayan otizmli çocuklar şiddet görmeye devam edecekti...

Olay İzmir'de yaşandı.

Güzelbahçe'de özel gereksinimli bireylere yönelik açılan bir spor kulübünde çocukların şiddet gördüğü ortaya çıktı.

E tabii, ondan sonra ortalık karıştı. Tepkiler büyüdü. İki eğitmen tutuklandı.

Şimdi olay yargıda.

Ama ben meselenin biraz da başka tarafına bakmak istiyorum.

Otizm derneklerinden açıklamalar geldi. Kısaca şöyle diyorlar:

"Hiçbir çocuğun savunmasızlığı istismar edilemez. Hiçbir ailenin çaresizliği fırsata dönüştürülemez. Hiçbir kurum denetimsizlikten güç alamaz. Çocuklarımız birer istatistik, birer dosya numarası ya da ticari kazanç kapısı değildir. Onlar bu toplumun eşit haklara sahip bireyleridir. Güvenlikleri bir lütuf değil, temel bir insan hakkıdır."

Sonuna kadar katılıyorum.

Şimdi gelelim olayın özüne.

Soruyorlar, soruluyor:

"Peki, aileler çocuklarını neden bu tür yerlere gönderiyor?"

Bir veliyle görüştüm. Verdiği cevap çok çarpıcıydı:

"Denize düşen yılana sarılır."

İşte olayın özeti!

Aileler çocuklarını bu tür yerlere gönderiyor. Peki neden?

Birinci neden ekonomik.

Otizm eğitimi çok ama çok pahalı. Çocuğunun gelişimi için eğitim, spor ve sosyal destek almak isteyen ailelerin karşısına ciddi maliyetler çıkıyor. Günlük ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanan bir aile için bu gerçekten felaket.

İkinci neden bilgi eksikliği.

Aileler otizm konusunda yeterli bilgiye sahip olmayabiliyor. Karşılarına çıkan her kurumun, her eğitimcinin yeterliliğini değerlendirecek durumda değiller. Kapıda güler yüzle karşılayan, güzel sözler söyleyen, uçuk kaçık hedefler sunan eğitimciler aileleri kolayca ikna edebiliyor.

Çünkü aile inanmak istiyor. Bir umut arıyor.

Peki, buradaki en büyük eksiklik ne?

Bence devletin ortada olmaması!

Bu çocuklara önce devlet sahip çıkmalı. Ama gerçekten, hakiki anlamda sahip çıkmalı.

Aileleri ekonomik olarak destekleyecek. Eğitim kurumlarının yeterliliğini denetleyecek. Bu alanda çalışan kişilerin eğitimini ve uzmanlığını kontrol edecek. Çocukların güvenliğini sadece kâğıt üzerinde değil, gerçekten sağlayacak.

Çünkü bu çocukların önemli bir bölümü yaşadıklarını anlatamıyor. Kendilerini savunamıyor. Başlarına geleni ailelerine aktaramıyor.

İşte devletin görevi tam da burada başlıyor.

Yoksa 500 kurumu kapatsanız, 501'incisi ertesi gün açılır.

Biz de üzüntü haberleri yapmaya devam ederiz.