Papatyagillerden, güz renklerinden, Kasım ayı güzellerinden Kasımpatı.

Duruluğun, dinginliğin simgesi… Sabırlı kalmayı, koşullar zorlaşsa da ayakta durmayı özümleyen çiçek.

Renkler değiştikçe kasımpatının anlamının ince biçimde farklılaştığı söylenir.

Beyaz kasımpatı, temiz düşünceyi ya da karşı tarafa yük verilmeden iletilen içtenliği yansıtırmış.

Sarı kasımpatı sıcak yaklaşımı, dost yakınlığını imlermiş. Mor tonlar derinliği, olgunluğu duyumsatırmış.

Pembe kasımpatı sevgiyi, bağlılık duygusunu açımlarmış… Uzar gider. Bu yüzden insanlar çoğu kez salt görüntüsünü değil, rengine göre taşıdığı iletisini de düşünerek seçim yapar sanırım.

***

2026 yılının son iki ayına girdik. Kasım ayı da yoğun olaylarla duyumsattı kendini.

Güne olaysız, baskısız, saldırısız, vurgunsuz, kansız, gözaltısız, tutuklamasız, başlayamaz olduk! Gün günden daha kirli, daha acımasız!

Oysa kasımpatı gibi beyaz, mor, sarı, turuncu, pembe renkler, aydınlıklar, umutlar yeşersin diye düşler, kurgular oluşturmaya çalışıyoruz yine de.

MUSTAFA KEMAL’İ ANMAK VE ANLAMAK

Dün yine andık O’nu; düşüncesine, ileri görüşlülüğüne, çağdaşlığına, yeniye açıklığına, devrimci açılımlarına; cumhuriyet kazanımlarının değeriyle.

Kuşkusuz Atatürk’ü yalnızca belirli tarihlerde anmak değil; onun düşüncelerini, usla, bilimle, bağımsızlık ve özgürlük ruhuyla, aydınlanmayla, uygarlıkla, çağdaşlıkla değerlendirebilmek, anlamak gerek.

Bir ulusal önderin, değerin sonsuzluğa göçüşünün 88. yılında O’nu yine, yeniden içtenlikle, sevgiyle, saygıyla, özenle anıyorum.

FAHRİ ERDİNÇ UNUTULUR MU?

Onun dili, ülkesi, yurdu, Türkçesi, Türkiyesi. Ölene dek Bulgaristan’da, ustası Nâzım gibi sürgünde yaşadı, ülkesinin özlemini çeke çeke öldü!

Fahri Erdinç bir düşünür, özü sözü bir olan, insanlığa değer veren bir yazın emekçisi.

Baskılardan, hapislerden, cezalardan kurtulmak için yurt dışına gitmeyi seçen, 1949-1986 yılları arasını Bulgaristan’da geçiren Fahri Erdinç’in yazdıkları, ürettikleri ne yazık ki yıllarca ülkesine ulaşamadı.

Türkçede yeni ve yalın bir dil kullanmış, özgün yapıtlar ortaya koymuş, “toplumcu gerçekçilik” türünde başarılı yapıtlar üretmiş Fahri Erdinç, yazın dünyasında hak ettiği yeri bulamamış, Nazım Hikmet gibi, yurt özlemiyle yaşamını yitirmiştir.

Bugün aramızdan ayrılışının 40. yılı. Saygıyla anıyorum bu değerli yazarımızı.

59 YAŞINDAKİ “MELTEM”İM

Kasım’ın çağrışımıyla İskender Türsen’in sözleriyle unutulmayan şarkıyı mırıldanıyorum: “Elimde fotoğraflar / Yine aylardan kasım / Sanki sende kaldı bir yarım / Her nefesim her anım / Sanadır canım.”

Her Kasım ayında 1967 yılına çeviririm kameramı. Yaşı 21 olan şiir tutkunu Oğuz Tümbaş’ın her sayfasına emeği geçen MELTEM Dergisini anarım.

Kasım 1967’de ilk sayımızı çıkardığımı gün, dergileri kaptığım gibi - o zamanlar büfelerde de dergiler satılırdı- dağıtıma başladım.

Ankara’da ünlü Büyük Sinemanın bulunduğu pasajda Erdal Öz’ün Sergi kitabevine de 20 kadar dergi götürmüştüm.

Erdal Öz, çok ilgi göstermedi ama yine de aldı dergileri. Kısa süre sonra uğradığımda dergilerin bittiğini, yeniden getirmemi istedi. O zaman bendeki coşkuyu tanımlamam olanaksız elbette.

Memuriyet yaşamımdaki zorunlu durumlar nedeniyle 1969 Ocak ayında Meltem’in esintisini kesmek zorunda kaldım! 15 aylık dergicilik serüvenimden de dost sesler, anılar, imzalar, kitaplar, fotoğraflar kaldı bugüne.

Kimler mi?

Sami N. Özerdim, Sadık Deniz, Hüsnü Züber, İsmet Kemal Karadayı, Ayhan Kırdar, İlham Behlül Pektaş, Halim Yağcıoğlu, Sina Akyol, A.Neyzar Karahan, Sabahattin Çetin, Şevket Apalak, Kasım Avcı, Ünsal Piroğlu, Hidayet Karakuş, Ahmet Telli, Ahmet Ayberkin, Şahinkaya Dil, Erhan Tığlı, Kaya Öztaş, Mehmet Kıyat, Şevket Yücel, Hüseyin Atabaş.

Ömrüm olursa gelecek yıl MELTEM’in 60. yaşını da kutlamak isterim.