Çeşme Yarımadası’nı otellere, tatil köylerine, marinalara ve golf sahalarına açmayı amaçlayan sözde turizm projesi, AKP’ye özgü bir doğa talanı ve rant projesidir.
Kırk yedi kilometrelik kıyı şeridini; ormanları, zeytinlikleri, tarım alanlarını, meraları, doğal ve arkeolojik sitleri, denizi ve adaları ranta, yağmaya ve vurguna açmak istiyorlar.

Danıştay, projeye dayanak oluşturan sınır kararını iptal etti. Ama iktidar vazgeçmedi. Önce yüz bin olarak açıklanan yatak kapasitesini 23 bin 905’e indirip plana birkaç “çevre dostu” söz ekleyerek aynı yağmayı yeniden önümüze koyuyor. Rant küçülünce talan ortadan kalkmış olmuyor. Bu projeye karşı çıkmak şarttır.

Fakat projeye değil, projeyi savunan kişiye “Mardinli” diye saldırmak; Mardinlileri de “midyeciliğe layık” görmek çevrecilik değildir. Irkçılıktır.
Ne yazık ki İzmir’de bu ırkçılardan çok var.

Midyeciliği insanı küçülten bir iş gibi kullanmak ise ayrıca alçaklıktır. Açık bir sınıfsal aşağılamadır. Midye satarak hayatını kazanan emekçiyi hor görenler öfkesini sermayeye değil, emekçiye yöneltir. Tipik bir davranış kalıbı!
Sözde ilerici, sözde çevrecidirler; ama dilleri sınıf kibriyle, milliyetçilikle ve ırkçılıkla
doludur.
Mardinliyi İzmir’e layık görmemek tarihle alay etmektir.
İzmir, Türklerin kurduğu ve yalnızca Türklerin yaşadığı bir şehir değildir.
Smyrna’nın kayıtlı tarihi Türklerin Anadolu’ya gelişinden binlerce yıl önce başlar. Rumlar, Ermeniler, Yahudiler, Levantenler ve Müslümanlar bu şehri yüzyıllar boyunca birlikte biçimlendirdi.

1914–1922 arasındaki savaş, tehcir, katliamlar, zorunlu göç, büyük yangın ve ardından gelen mübadele, İzmir’in çoğulcu hayatını büyük ölçüde yok
etti. Rumlar ve Ermeniler şehirden silinirken, Balkanlar’dan ve Girit’ten gelen Müslüman muhacirler İzmir’e yerleşti. Bugün kendisini “İzmir’in gerçek sahibi” sayan birçok ailenin bu şehirdeki geçmişi, aşağıladığı Mardinlininkinden daha eski değildir.

Dün Selanik’ten, Girit’ten, Balkanlar’dan gelenlerin torunları bugün Diyarbakır’dan, Mardin’den, Van’dan gelenlere “Siz İzmirli değilsiniz” diyor. Egemen kimliğe kabul edilmek için kendilerinden daha aşağıda bir “öteki” yaratmaya çalışıyorlar. Kürtler de bu iş için biçilmiş kaftan sayılıyor.

Muhafazakâr iktidar, laik ve itaat etmeyen İzmir’e “gâvur” diyor. Bazı seküler milliyetçiler ise Kürtleri, Mardinlileri ve yoksul emekçileri İzmir’e yakıştırmıyor.
İkisinin ortak noktası aynı: Binlerce yıllık bir şehri kendi tapulu malları sanmak.

Çeşme’nin yağmalanmasına, ırkçılar ve sınıf kibirliler engel olamaz. Engel olacaksa midye toplayan, midye satan emekçiler olacaktır.