Bu gazetede yazmaya başladığımda Atilla Sertel dostum İGC başkanıydı ve tam tarih arşivdedir ya sanırım 2010 öncesiydi. Sonra kadim yoldaşım Misket Dikmen görevi üstlendi, şimdi de değerli arkadaşım Dilek Gappi’nın kaptanlığında yol almaktayız. İki tümcelik bu özetin karşılığı da, hastalık gezi falan kaynaklı zorunlu ertelemeler hariç, ortalama 1000 dolayında yazı demektir. Cumhuriyet Ege’nin kapanması, 10 yıldan fazla yazdığım “Patika”ların kesilmesi hüznünü yaşatırken, Atilla’nın “Gel bizde yaz” demesi yeni bir kapı açmıştır. Meramım bir yıl dönümü yazısı ve hele ki kendimi anlatma yazısı değildir, peki nedir? Bunun yanıtını vermeden, merak edildiğini sıklıkla sorulduğundan bildiğim iki noktaya açıklık getirmek isterim. 1.Köşe yazılarımdan dolayı, telif almıyorum. Buradan hayata, yeryüzüne, ülkeye, kente, hayata, insana ve sanata dair düşüncelerimi paylaşmanın, bir işe yaramalarını ummanın, Sevgilim İzmir’e bir hayrımın dokunmasını beklemenin ve de özgürlük ve bağımsızlığıma bu gazetede gördüğüm saygının karşılığını ödeyecek para henüz icar edilmemiştir efendim. 2.Basın Kartım yok. Çünkü ben bir “gazeteci” değilim.

Herkesin her alanda ve her ne hikmetse kolayca “her şey” olabildiği ve de ne yazık ki yol verildiği çarpık bir ekosisteme inat. Mesleğinin yükünü eğitimden deneyime, bağımsızlık erdemi ile özgürlük onuruna yakışarak, hangi adres olursa olsun mesleğini hiçbir iktidar ilişkisine peşkeş çekmeden sürdüren ve bunun bedelini maddi-manevi ödemeyi göz alan saygın “gazeteciler”in yanında, “Ben gazeteciyim” demek için. Ya silme densiz, ya serapa karaktersiz ya da fırıldak bir soytarı olmak gerekir.

Hasan Tahsin’lerden Uğur Mumcu’lara, Metin Göktepe’lerden Hrant Dink’lere ve nicesine, mesleğin onur günlerinden 24 Ocak’lara o yiğir insanları anarken, hiç olmazsa aynaya bakacak bir yüze sahip olmak gerekir. Bugün nice kepazeliğin, rezilliğin, onursuzluğun öznelerinin en büyük güvencelerinin, mesela bir Uğur Mumcu, bir Abdi İpekçi, bir Turan Dursun’la karşılaşmayacak olduğunu bilmek gerekir.

Hukuktan spora, tarımdan eğitime, bilimden sanata, kısaca hayatın her alanındaki bu çürümeden, vasatlıktan, sansür ve otosansür bataklığından medet umanların, konforlu alanlarında “körfezdeki dalgın suya bakıp” hatırat satıcılığı yapanların, mesela “haberden” çok “kendini haberleştirme” ya da ona buna “şirin görünüp nemalanma” peşinde koşanların, öncelikle adı “gazetecilik” olan bu meslekten şutlanması gerektiğini bilmek gerekir.

Vardığımız bu cehennem ikliminde, belki de tüm “gerekir”ler, “gerekirdi” diye okunmalıdır. Çünkü “gerçek” gazetecilerin ve gazetelerin (tv, radyo ve medyanın her türünün) görülmemiş biçimde baskılandığı, zorlandığı, soluk kanallarının kesildiği ve nihayet şu ya da bu gerekçelerle kapatıldığı bir süreç, her şey için çok geç kalındığını da anlatmaktadır. Ancak bu tümce, haklı bir yakınma olduğu kadar, geleceğin önünü kesen, umudun ve direnişin kolunu kanadını budayan bir haksızlık ve kolaycılık da olacaktır. Buna ne gazetecinin, ne okurun hakkı vardır. Burada meyhane yakınmasından, gün toplantısı sızlanmasından ya da kahvehane mavrasından söz etmiyor, tam tersi bunlardan azade bir duruş ve arayış gereğine dikkat çekmeye çalışıyoruz. Hiç kuşkusuz bu ağır ve karanlık tablodan çıkılacak, su akacak yolunu bulacaktır. Ne iyidir ki, bu memleketin tarihi, yarınlar için olağanüstü bir esin deposudur.

Bütün bunlardan niye söz ediyor, “köşe yazarlığı” şansı bulduğum olağanüstü bir alana dair, ukalalık sınırlarını zorlayacak bu kadar kelamı neden ediyorum?

Bunun birinci nedeni, “gazeteciliğe”, basına ve ahvalimize dair duyduğum saygı, kaygı, umut ve beklentidir. Bunları belirtmeyi, bu şansa yakışmanın ödevi olarak görüyorum. İkinci nedene gelirsek. Kadim okur dostlarımızın bildiğince, son dönemlerde yazılarımın arasına boşluklar girdi. Bunun nedeni, ağır ve uzun bir tedavi sürecinde olmamdı. Harika bir ekibin ve ailemin titizliğiyle bu süreci geride bıraktım. İlettiğiniz geçmiş olsun dilekleri de, müthiş moral olmuştur. Hepinize teşekkür ederim.

Önümüzdeki hafta kaldığımız yerden ve “gazetecilerin gazetesi”nde yazmanın sorumluluğuyla devam. Babaannem Kübra Hanımın sözüyle “Ele verir talkını, kendi yer salkımı” cinsinden olmamak şiarımızdır.